[:mt]
Kont għadni kif ġejt lura mill-Mariapoli li saret mis-6 sat-8 ta’ Marzu 2020, imħeġġa għall-aħħar biex inkompli ngħix l-ispiritwalità tal-unità, meta wasal id-dar dak li ma kontx qed nistenna … ma kont naf xejn dwaru, li ma xtaqtux u li mlieni bil-biża’!
Żewġi li kien għadu kif jasal mil-Londra, ġab miegħu l-coronavirus. Għaddejna sitt ġimgħat ta’ qtigħ il-qalb, biża’, iżolament, solitudni u ħin twil ta’ skiet. Kellu jidħol l-isptar, u ma jmur qatt minn quddiem għajnejja l-mument meta waslet l-ambulanza u hu kellu jitlaq lejn l-isptar u jien bqajt waħdi d-dar. Bkejt ħafna u ngħalaqt fija nnifsi b’ansjeta’ kbira.
Kienet grazzja meta erġajt rajtu lura d-dar! Beda għalina t-tnejn żmiem ta’ kwaratina. Hu kellu jibqa’ għalih waħdu f’kamartu.
Illum 21 ta’ April hu s-46 anniversarju tat-tieġ tagħna; għada jispiċċa ż-żmien tal-kwarantina! X’ferħ! X’rigal sabiħ mingħand Ġesu’ u Marija!
Għext trawma kbira, imma għextha ma’ Ġesu’ Abbandunat u Marija Deżolata. Waslet il-Ġimgħa Mqaddsa, l-Għid, il-Ħadd tal-Ħniena Divina u tlabt ħafna. Matul dan iż-żmien, ħassejt is-sostenn u l-imħabba kbira ta’ dawk kollha li magħhom ngħix l-ispiritwalita’ tal-unità u sibt il-kuraġġ biex nibqa’ nħaddan lil Ġesu’ abbandunat. Erġajt qrajt ħafna minn dak li Chiara kitbet fil-ktieb “L-Għajta”; ħassejtha miegħi u stajt indur lejha biex tinterċedi għall-fejqan ta’ żewġi.
Xi snin ilu kont xtrajt kartolina li fuqha kien hemm dan il-kliem: La Paura ha bussato alla porta . Ha risposto la Fede. Fuori non c’era piu’ nessuno’ . ( Il-biża’ ħabbat il-bieb. Wieġbet il-Fidi . Barra ma baqa’ ħadd). Iva, nemmen li Alla jħobbna b’imħabba bla tarf! U minn qalbi bi gratitudni kbira lejh toħroġ il-kelma: Grazzi!
M.T.
[:en]
I had just returned from our Mariapolis gathering, held between 6 to 8 March 2020, feeling encouraged to live the spirituality of unity. However, when I arrived home, there was a new development which I absolutely wasn’t expecting… it was something I knew nothing about and which filled me with fear.
My husband had just arrived from London. He had contracted the coronavirus. We went through six weeks of discouragement, fear, isolation, loneliness, long periods of silence. He needed to be hospitalised and I still remember the moment the ambulance came to pick him up and I was left alone at home. I cried a lot and I withdrew into myself feeling a great sense of anxiety.
It was a grace when he returned home! His time of quarantine had started. He had to stay alone in his room.
Today, April 21, is the 46th anniversary of our wedding; tomorrow is the end of the quarantine period! What a joy! What a wonderful gift from Jesus and Mary!
I lived a veritable trauma, but I lived it with Jesus Forsaken and Mary Desolate. During Holy Week, Easter Sunday, the Feast of Divine Mercy, I prayed incessantly. Throughout this time, I felt the love and support of all those with whom I live the spirituality of unity. This gave me the courage to continue to embrace Jesus Forsaken. I re-read much of what Chiara wrote in the book “The Cry”; I felt her closeness and so I turned to her asking her to intercede for my husband’s recovery.
Some years ago I bought a postcard which had these words: “Fear knocked on my door. Faith answered. There was nobody left outside.” Yes, I believe that God loves us with and endless love! And with immense gratitude in my heart, I can only say: Thank you!
M.T.
[:]

English
Malti
Add Comment