Spirituality

[:mt]Bdejna nħarsu lejn il-bnedmin kollha bħala familja waħda[:en]We found ourselves considering humanity as one family[:]

[:mt]Nimxu wara l-Kewkba li twassalna għand Ġesù  u nsiru  pellegrini. Nieħdu l-eżempju tat-tliet Slaten Maġi u bħalhom nimxu flimkien fil-waqt li kuljum nagħtu xhieda ta’ Dak li jgħammar f’dak l-għar u ġie biex iġedded kollox. 

Bidla pożittiva

Fil-waqt li ħarist lura u rajt dak kollu li għext matul is-sena li għaddiet bil-marki mhux mistennija li ħalliet il-pandemija, bdejt nara qisni film ta’ taħwid għalina lkoll, ġenituri u wlied. Il-bidla fil-programmi u fir-ritmu tal-ħajja  kienet iebsa, imma veru wkoll li din ġabet magħha affarijiet ġodda għall-familja tagħna. Sibna li qed ikollna aktar ċans li nibnu rabta bejnietna u qed nagħrfu l-ħtieġa ta’ ċertu affarijiet li qabel ma konniex nagħtu kashom. Jekk uliedna kienu jħarsu lejn il-fidi bħala xi ħaġa li ma jridux jisimgħu biha, issa sibna ruħna quddiem id-dgħjufija u l-biża’ ta’ dimensjoni dinjija u quddiem mistoqsijiet li qabel ma konniex naħsbu dwarhom.

Tista’ tgħid li l-veru bidla bdiet meta staqsejna x’sens għandu dak li qed jiġri. Sibna ruħna quddiem bosta mistoqsijiet li kienu bla tweġiba, imma ndunajna li mhux biss sirna aktar ħaġa waħda bejnietna bħala familja, iżda bdejna wkoll naħsbu aktar fil-proxxmu tagħna. Bdejna nħarsu lejn il-bnedmin kollha bħala familja waħda.

(R.F. – Franza)

Imħabba fost grupp ta’ ħabsin

Nagħmel xogħol ta’ volontarjat f’ħabs fil-belt fejn noqgħod jien, u flimkien ma’ oħrajn nieħu ħsieb taċ-“Città Nuova Reading Project” li kull ġimgħa jieħdu sehem fih  bosta ħabsin. Nanima ukoll il-Quddiesa tal-Ħadd, u sirt naf li wieħed mill-ħabsin tant kien iddispjaċut li ma setax jirċievi l-Ewkaristija. Qatt ma kien thejja biex jirċievi dan is-sagrament, u offrejtlu li nibda nippreparah jien. Kien kuntent ħafna, irringrazzjani u flimkien mal-kappillan hejjejna programm ta’ lezzjonijiet. B’mod spontanju, kien hemm ukoll xi ħaddieħor fost dawn il-ħabsin li tħajjar jieħu sehem f’din il-formazzjoni.

Wara xi xhur ta’ tħejjija stajna nagħżlu d-data biex jirċievu dan is-Sagrament. Kont tassew milquta meta waslet il-ġurnata u rajt il-Knisja mimlija: sħabhom il-ħabsin l-oħra, li rari jieħdu sehem f’xi funzjoni reliġjuża, kollha kienu  hemm, libsin pulit għall-okkażjoni. Ġew biex jieħdu sehem fil-quddiesa huma wkoll, u waqt li ftakru dak li għexu meta kienu tfal, ħadu sehem fil-kant, fil-qari u fit-talbiet tal-komunità. Kienu tassew emozzjonati bħalma konna aħna u gawdew minn dik l-atmosfera ta’ familja, fejn ħadd ma jħossu waħdu.
(Antonietta – Italja)

Għarkupptejja quddiemu
Jgħix waħdu, f’post maħmuġ, nofsu paralizzat, għadma u ġilda. Naħseb li għandu xi ftit aktar minn 60 sena, imma jidher li għandu aktar minn hekk. L-ewwel darba li mort nieħu xi ikel u ħwejjeġ lil dan ir-raġel, li kienu ilu snin li abbanduna l-fidi u s-sagramenti, ipproponejtlu li ngħidu talba flimkien. Ma ftakarx kif jgħid il-Missierna, imma kien jaf jgħid it-talba tas-Sliema. Qabel tlaqtu, tlabtu jberikni, anki jekk jien iżgħar minnu u f’għajnejh nidher barrani sinjur. Għentu jgħolli idejh ipparalizzata biex jagħmilli salib fuq moħħi. Dak il-fqajjar ħares lejja sorpriż, b’għajnejh ileqqu bil-ferħ, mimlija dmugħ. Dan sar l-appuntament tagħna ta’ kull ġimgħa.

Kull darba li mmur ngħidu talba flimkien, xi talba li jiftakar u jgħidha b’leħen għoli. L-unika mod kif nista’ nkun qrib ta’ dan ir-raġel hu billi noqgħod għarkupptejja ħdejn is-sodda fqajra tiegħu u waqt li nagħmel dan, ngħid f’qalbi: “Hawn jien, Mulej, ninsab quddiemek”.
(L.B. – Tajlandja)[:en]

Follow the Star that leads to the Child Jesus and become pilgrims.  The example of the Wise Men helps us understand that this time gives us a precious opportunity to set out again together and witness to our neighbours every day the wonder that dwells in that grotto and comes to make all things new.

A positive change

As I look back over all we lived in the last year during this time of unexpected pandemic, I have the impression that I am watching an action film that has shaken us all up a bit, parents and children alike.  It has often been tiring and hard to be forced to change plans and pace of life but it is also true that this situation has brought a breath of fresh air into our family. We have become aware of new ways of relating to one another and of needs that we had not previously considered. If faith had been a taboo with our children, here we are now faced with our own frailties, with fears of global dimensions and with questions that had previously gone unanswered.

The real change, however, began when we asked ourselves the meaning of what was happening. Accustomed to having answers to every question, this time we were puzzled by the unknown. In short, we found ourselves more supportive not only of each other in the family but also of others. We found ourselves considering humanity as one family.
(R.F. – France)

Love circulates among the inmates
I do voluntary work at the prison in my city. Together with a small group of other people, I take care of the “Città Nuova Reading Project”, in which many prisoners take part every week. One of them seemed sad that he could not receive the Eucharist because he had no catechetical preparation, so I suggested that I could help him. He was happy and thanked me and, together with the chaplain, we draw up a lesson schedule. Spontaneously, a few other inmates joined in during our preparation sessions.

Within a few months we were ready and so we arranged a date when the prisoner was to receive the sacrament for the first time.  To my surprise, on that day, the church was full: the inmates from that sector who rarely attend religious services, all came to Mass dressed in their best clothes. And not only that: drawing on long forgotten childhood memories, they took care of the songs, the readings and the prayers of the faithful. Like the rest of us, they were excited and enjoyed the family atmosphere that had been created, where no one felt alone.
(Antonietta – Italy)

Kneeling down
He lives alone in a dirty hovel, half-paralysed and reduced to skin and bones. He must be just over 60 years of age but he looks a lot older. The first time I went to bring him some food and clothing, I suggested that we pray together. He could no longer remember the Our Father, he only knew the Hail Mary. When I left, I asked him for a blessing, even though I was younger than him, a foreigner and, in his eyes, a rich foreigner. He raised his paralysed hand and marked the cross on my head. He, that poor man, looked at me with eyes full of joy, surprise and tears.

Ours has now become a weekly appointment. Each time we say together whatever prayers  come to his mind. He recites them out loud. The only way I can get close to him is to kneel down next to his bed: when I do that  I think: “Here I am, Lord, kneeling before you.”
(L.B. – Thailand)

Compiled by Maria Grazia Berretta

(taken from  “Il Vangelo del Giorno”, Città Nuova, year VIII, no.1, Jan-Feb 2022)

[:]

Add Comment

Click here to post a comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.